เล่นเกมของ Marketing ต้องคิดแบบ Marketer

เมื่อวันอาทิตย์ที่ 30 เดือนมิถุนายนที่ผ่านมาผมเข้าไปเล่นกิจกรรมของทาง cool FM โดยเป็นกิจกรรมลุ้นรถยนค์ all new vios โดยต้องเล่นผ่านกิจกรรมถ่ายก่อนแต่ไม่เล่าอันแรกเพราะไม่ได้มีเนื้อหาอะไรประเด็นที่มาเล่าวันนี้คือ เวลาที่เราไปเล่นเกมกิจกรรมพวกนี้ทำอย่างไรให้ได้เปรียบ คิดอย่างไรให้รู้ทันคนจัดงานครับ เอาล่ะไปดูกันดีกว่า !!

วันนี้ผมจะเล่าเรื่องเรื่อยๆ อาจจะมีหัวข้อบ้างนิดหน่อยแต่ก็จะบอกว่าตอนนั้นคิดอะไรอยู่เกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นบ้าง และผมพยายามแก้ไขมันอย่างไรบ้าง … โดยหลายๆอย่างผมได้เอาความรู้ความสามารถมาใช้ได้เกิดประโยชน์จริงๆ ผมรู้สึกดีมากที่ได้ใช้ความรู้ความสามารถด้าน marketing ที่เรียนกับพี่เจ jarern.com

ลงทะเบียน 12:00 – 13:00

อันนี้ต้องไปลงทะเบียนที่ siam center ซึ่งสร้างมาใหม่และต้องใส่เสื้อที่เป็นรางวัลของกิจกรรมแรกจึงจะมีสิทธิ์เข้าร่วมได้ครับ โดยผมและพี่สาวก็ได้เข้าถึงประมาณ 12:30 และก็มารู้ทีหลังว่าต้องมีสำเนาบัตรประชาชนด้วย … ( เอาแล้วดิตรงนั้นเนี้ยผมไม่รู้แหล่งเลยว่าตรงไหนมีถ่ายสำเนาบ้าง ) ยังดีครับที่พี่สาวทราบเลยไปถ่ายกันเสร็จก็นั่งอ่านกฎและกติกา หลักๆคือให้เริ่มเล่นบ่าย 2:30 – 5:30 โดยกติกาจะบอกตอนบ่าย 2 ถึงบ่าย 2:30 ครับ

จากตรงจุดนี้ผมลงทะเบียนเสร็จยังเหลือเวลาอีก 1 ชั่วโมง ผมจึงคิดว่าไปก่อนเลยว่าถ้าเป็นผมจัดงานแบบนี้จะจัดงานอย่างไรให้เล่นกิจกรรมแบบไหนดี ( เดา ) ซึ่งความได้เปรียบแรกที่ควรจะหามาคือ Map ของห้างครับ ห้างนี้ทำใหม่เราไม่รู้หรอกว่ามีร้านไหนเปิดตรงไหน อย่างไรเพื่อว่าถ้าหากเขาให้ถ่ายรูปร้านและหาชื่อร้านเราจะได้เปรียบคนอื่น

ต่อมาผมก็คิดว่าถ้าหากเขาต้องการให้ใช้ IG ( Instragram ) ไล่ถ่ายรูปของหรือร้านที่เข้าร่วมเป็น sponser ผมก็ฟังๆตอนที่เขาประกาศร้านที่ลดราคาให้กับทางกิจกรรมพวกนี้หากว่าถ้าทำกิจกรรมถ่ายรูปขึ้นมาก็อาจจะได้เปรียบอีกทางหนึ่ง

ต่อมาเราได้ทำการ copy “#verycoolism” ไว้อีกด้วยหากว่าต้องเล่นกิจกรรมที่เราคาดเดาไว้เป็นจริงเราจะได้ไม่ต้องพิมพ์ให้เสียเวลา เห็นไหมครับ ? ว่าแค่ช่วงเวลาหนึ่งเราก็หาความได้เปรียบก่อนได้แต่ …

ประกาศกติกา

พอถึงเวลาที่เขาประกาศกติกาแล้วนั้นต้องเงิบ !!! เพราะว่าไม่ได้ใช้อุปกรณ์โทรศัพท์เลยครับกติกาคือให้เราหา คน 10 คนจากทาง cool โดยแต่ละคน จะมีสายรัดข้อมือแบบที่นักเทสนิสใส่กันอ่ะครับ ใส่อยู่ตรงข้อมือ ซึ่งทำผมเงิบเลยแต่ไม่เป็นไรพอกฎประกาศออกมาก็ว่ากันต่อโดยให้เห็นหน้าแต่ละคนว่ามีใครบ้าง

เมื่อเราเจอตัวปุ๊บสิ่งแรกที่ต้องทำคือ เข้าไปแตะตัว และพยายามเอาสายรัดข้อมือมาให้ได้ แต่หากว่ามีคนแตะสายรัดมากกว่า 1 คนจะต้องมาตัดสินที่เวทีว่าจะจับฉลากหรืออะไรก็ว่าไป ตรงจุดนี้แหละครับที่เป็นจุดที่ผมพลาดจริงๆสำหรับวันนี้แอบมีดราม่าเล็กๆ หึหึ

และกฎอื่นๆก็คือ พวกคนที่เราตามหานั้นจะไม่อยู่ในที่จอดรถจะอยู่แต่ในตัวห้างเท่านั้นถ้าเจอนอกตัวห้างก็ถือว่าไม่ได้ต้องอยู่ในห้าง siam center แห่งนี้เท่านั้น กฎหลักๆก็ประมาณนี้ครับที่เหลือรายละเอียดเล็กน้อยเป็นพวกคำกันโดนฟ้องโดนด่าทั่วๆไป เขียนให้รัดกุม อ๋อ … แล้วคำตัดสินของกรรมการถือเป็นที่สิ้นสุด ไอ้ประโยคนี้แหละทีเด็ดที่ทำให้ผมต้องมาเขียนบล็อคเลย โดยจะมีพวกกรรมการที่ใส่ชุดของทีมงานและพวกไม่ใส่ชุดด้วย แอบดูว่าใครโกงหรือตัดสินได้ว่าใครจะได้สิทธิ์

อ่า … แล้วสุดท้ายคือต่อให้คุณมีความสามารถเจอไอ้คนที่เราต้องไปหามาเนี้ยนะ มันก็ต้องมีดวงด้วยแหละเพราะว่า 1 ใน 10 คนนั้นจะมีคนเดียวที่มีกุญแจรถที่สามารถแก้เปิดประตูรถเอากลับบ้านได้ให้สบายอุรา ชะ ลา ลา ~~ แปลว่าต่อให้คุณเจอคนแรกก็ไม่ได้หมายความว่าจะไ้ด้รถนะต้องเก่ง + เฮงอีกด้วย

เริ่มเกม

ผมเตรียมกับพี่ว่าไปกันคนละชั้นหากว่าเจอจะได้มีสองสิทธิ์แต่ก็นะัใช่ว่าเกมนี้จะง่ายคนเล่นเป็นร้อยคนอ่ะครับ เดินในห้างเล็กๆหาคนแค่ 10 คนแต่ดันหาไม่เจอ !!! จริงๆนะครับไม่ได้โกหกผมพยายามไปทุกที่ที่จะคิดออกแหละทบทวนกฎจนมั่นใจว่าไม่น่าจะพลาดหาเท่าไรก็ไม่เจอในขณะที่เริ่มมีเสียงแถวกลางเวทีแหละว่า เริ่มเจอหลายคน

ผมก็เริ่มเช็คใน IG ของทาง cool ทันที่ว่าใครโดนจับได้แล้วบ้างเหลือกี่คนสรุปว่าโดนไป 3 คนแหละและก็เงียบเลยไม่มีโดนเพิ่มผมก็ยิ่งร้อนใจว่าเฮ้ยโอกาสหายไป 3 แหละเหลือ 7 คนซึ่งตอนนั้นเวลาผ่านไปประมาณ 1 ชั่วโมงแหละ ผมก็เริ่มเมื่อยและก็เริ่มวิเคราะห์ต่อว่า …

กฎบอกว่าที่ในห้างไม่ใช่ลานจอดรถแปลว่าอาจจะอยู่ในห้องลองชุดก็ได้เพราะแต่ละชั้นก็ขายเสื้อผ้าเยอะเยะ ไม่ก็อาจจะอยู่ในห้องน้ำก็ได้ หรือแม้กระทั่งบันไดหนีไฟผมก็เปิดไปดูนะ แต่คิดอีกทีมันไม่ใช่การซ่อนตัว ซึุ่งเขาคงไม่อยู่แบบกับที่ ถ้าหากว่าไม่อยู่กับที่มันจะเป็นไปได้หรอว่า คนร้อยกว่าคนจะหาไม่เจอ …

คิดไปคิดมาก็คิดว่าความจริงมีเพียงหนึ่งเดียว ขอเอาชื่อเสียงของปู่เป็นเดิมพันว่า หากผมเป็นคนจัดงานนี้ซึ่งมีคอนเสิร์ตของเหล่าศิลปินเยอะเยะ ผมจะทำอย่างไรให้คนที่เล่นเกมและคนอื่นๆอยู่ในงานจนกว่าจะจบงานหรือใกล้จบงานที่สุด คำตอบของคำถามนี้ผมก็คิดได้ว่าก็ค่อยๆปล่อยคนที่ต้องตามหาออกมาทีละ คนสอนคนสิวะ เอ่อ !!! ใช่ !! หากทำอย่างนี้เราจะได้คนที่บ้าเล่นเกมอยู่จนเกือบจบงานเลย

สติมาปัญญาเกิดตอนนั้นเวลาประมาณบ่าย 3:30 แหละผมจึงบอกแผนการณ์ให้กับพี่สาวว่า เขาจะค่อยๆปล่อยคนออกมาเชื่อเถอะว่าชัวร์ไม่งั้นคนเป็นร้อยหาคนไม่กี่คนไม่เจอในห้างเล็กๆได้อย่างไรกัน ? จึงให้พี่ไปดักรอทางเข้าจากพารากอน และตัีวผมเองไปดักจากทาง siam dic ตรงสะพานเชื่อมอ่ะครับ

พอผมไปยืนเฝ้าเหมือนเป็นยามของ siam center ก็ค่อยเช็คข่าวจากใน IG ว่าคนถูกจับครบหรือยัง จริงๆก็กลัวว่าจะคิดผิดแต่ในเมื่อแทนที่ผมจะไปไล่หาในห้างซึ่งอาศัยดวงอย่างเดียวผมคิดว่าหากเราวิเคราะห์และรู้ทันคนจัดงานว่าคิดกิจกรรมอย่างไร เราสามารถเดาเส้นทางได้ที่เหลือก็อาศัยโชคก็ยังดีกว่าไม่ได้ทำอะไรเลย ตอนนี้คนถูกจับเพิ่มขึ้นมาเป็น 7 คนแหละทำให้ผมค่อนข้างร้อนใจพอสมควรแต่ !!! มีเหตุการณ์ที่มาตอกซ้ำให้ผมมั่นใจว่าสิ่งที่ผมคิดถูกแน่ๆนั่นคือ !!!

จุดเปลี่ยน

อยู่ดีๆครับมีทีมงานของคนจัดกิจกรรมมาคุยกับผม … แปลกไหม !!? แปลกแน่ๆครับหากคุณลองคิดดูดีๆว่า ทำไมเขาต้องมาคุยกับผม ไม่คุยกับคนอื่นเพราะหน้าที่เขาคือสังเกตุการณ์อย่างเดียว แต่นี่มาคุยและนี่คือบทสนทนาระหว่างผมกับเขาครับ

เขา: มาดักรอทางเข้าเลยหรอ ?
ผม: ใช่ครับ
เขา: คนที่ตามหาอาจจะอยู่ในร้านอาหารก็ได้น้า …
ผม: ไม่หรอกครับผมเชื่อมั่นเลยว่าหาก ผมเป็นคนจัดงานครั้งนี้ผมจะค่อยๆปล่อยมาและให้เข้ามาทางเข้าทีหลัง
เขา: โหยคงต้องยืนอีกชั่วโมงหนึ่ง ( ตอนนั้นประมาณ 4:30 )
ผม: *ยิ้ม*

ไอ้การรอคอยแบบไม่มีจุดหมายเนี้ยมันน่าเบื่อมากๆเลยครับและอีกอย่างเมื่อยโครตๆ ผมรู้สึกว่าผมมายืนทำอะไรว่ะเนี้ยแต่ก็อยากรู้เหมือนกันว่าสิ่งที่ตัวเองคิดจะถูกต้องไหม และพี่คนเดิมก็กลับมาบอกอีกทีว่า “ตอนนี้เจอไป 7 คนแหละนะ” แค่นี้ผมก็ขอบคุณนะ จริงๆผมรู้อยู่แล้วเพราะเช็คจาก IG ตลอดซึ่งตอนนี้คนที่เหลือคือ 2 ญ 1 ช การรอคอยครั้งนี้ทำให้ผมมั่นใจเลยว่าต้องได้ เพราะว่าทีมงานอยู่ดีๆไม่มาคุยหรอกครับ การที่พยายามจะบอกให้ผมออกจากทางที่ดักรอให้ไปหาในร้านอาหารมันไม่เวิร์คจริงๆอ่ะแหละในความคิดผมนะ แต่ทำไมเขาต้องพยายามพูดให้ผมไปที่อื่นด้วยล่ะ ?

แต่ลึกๆผมก็คิดดักทางว่าหากพี่คนที่คุยกับผมเขาวอไปบอกทางทีมงานให้คนที่ต้องตามหาเข้าทางอื่นผมก็คงเซงเหมือนกัน เพราะมันเป็นไปได้แต่ทำไงได้เราก็ต้องเทหมดหน้าตักแล้วถ้าหากเดินหามันก็ไม่ใช่แหละ เวลาตอนนี้ก็ประมาณ 5 โมงนิดๆผมก็เริ่มถอดใจแหละว่า ไม่ได้ชัวร์ … เฮ้อ … แต่ขณะนั้น !!! มีสาวเดินผ่านมาหน้าตาคุ้นๆ ใช่ !! ชัวร์ !! คนที่เราต้องตามหา !!

วินาทีนั้นผมรู้สึกเหมือนเป็นผู้ชนะ จริงๆนะการที่คุณเดาทางกิจกรรมออกเหมือนเป็นคนจัดงานเองเนี้ยมันรู้สึกดีมากๆ เหมือนเรารู้ไต๋ของเกม แหละก็ผมทำพลาดครั้งยิ่งใหญ่ตรงจุดนี้เหมือนกันครับ แต่คงไม่เล่าเพราะมีดราม่าทางความคิดของผมเองและความผิดพลาดของผมเองเหมือนกันซึ่งเนื้อหาไม่ตรงกับจุดประสงค์ของบทความนี้ แต่หากอยากรู้ล่ะก็มาคุยกันแบบเจอหน้าผมได้ครับจะเล่าให้ฟัง หรือผมคิดว่าหากบทความนี้แชร์ FB มากกว่า 50 ครั้งจะมาเขียนครับ 555+

จุดหักเห

จากการพลาดของผมนั้นทำให้ผม หมดสิทธิ์ ชิงรถยนต์ซึ่งทำให้ผม Fail มากแต่ทำไงได้กรรมการเป็นคนตัดสินเพราะฉะนั้นผมก็ต้องยอมรับไปว่ามันเป็นความผิดพลาดของผมเอง แต่ที่น่ายินดีคือกุญแจของคนที่ผมเจอนั้น ไม่ใช่กุญแจรถครับ เย้ !! ผมอาจจะออกแนวแพ้แล้วพาลนะ แต่ไม่เป็นไรยอมรับกันตรงๆว่าสะใจมาก !! เพราะเหตุจากการที่ผมถูกตัดสิทธิ์อย่างน้อยๆถ้าหากผมได้สิทธิ์เข้าไปก็ไม่ได้รถอยู่ดี

เรียนรู้อะไรบ้าง

ผมได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่างครับสำหรับเหตุการณ์ครั้งนี้ ได้คิดวิเคราะห์โจทย์จากสถานการณ์จริงๆและทำได้ถูกต้องด้วย คือได้คิดว่าหากผมเป็นคนลงทุนเงินกับรถยนต์ผมต้องการอะไรบ้าง คนจะจดจำสถานที่ได้หรือเปล่า กิจกรรมที่จัดขึ้นจะดึงคนอย่างไร สนุกดีครับกับการคาดเดาความคิดคนอื่น

ได้ช่วยเหลือคน อาจเป็นเพราะว่าผมไปดักรอทางออกคนนึกว่าผมเป็นคนของทางห้าง เพราะชุดที่ใส่วันนั้น ใส่เหมือนกันเยอะมากก็มีคนมาถามทางทั้งต่างชาติและก็คนไทยก็ดีครับได้ช่วยเหลือคนไม่ได้รถแต่ก็ได้รอยยิ้มคนอื่นล่ะ

การเล่นเกมแบบนี้ต้องใช้ความเห็นแก่ตัวสูงมากๆ จากดราม่าที่ผมเจอและไม่คิดว่าจะเล่นอะไรแบบนี้อีกแหละ เพราะคิดว่าไม่เหมาะกับพฤติกรรมของตัวเองและไม่ชอบแข่งขันแบบเอาเป็นเอาตายด้วย รู้สึกว่ามันไม่ cool

สุดท้ายผมก็ไม่ได้ระเบิดอารมณ์หรืออะไรก็มาเขียนบล็อคขำๆให้คนอื่นอ่านกันไป ผมไม่ได้ระเบิดอารมณ์ใส่คนที่มาเคลียร์ปัญหาและรับฟังอย่างดี ก็ถือว่าตัวเองก็ไม่ได้งอแงจะเอาๆ เพราะเขาอธิบายแล้วผมก็ต้องยอมรับกันไปว่าผมทำพลาดเอง แค่ตอนนั้นรู้สึกแย่ยืนรออะไรไม่รู้ 2 ชั่วโมงกว่าแล้วพอเจอไม่ได้สิทธิ์ก็เลยรู้สึกแย่

เอ่อ … ยินดีกับน้องที่ได้รถยนต์ไปขับด้วยนะ

Message us